TAK, PRZYJDĘ WKRÓTCE

Jak możemy uwielbić Boga? Przecież Bóg stworzył nas dla swojej chwały. Lecz niestety, w naszym grzesznym stanie nie mogliśmy Go uwielbić. Dlatego On nas zbawił, uczynił nas nowym stworzeniem przez ofiarę przebłagalną swojego Syna, Jezusa Chrystusa, „ku uwielbieniu chwalebnej łaski swojej, którą nas obdarzył w Umiłowanym” - jak czytamy w Liście do Efezjan. (Ef. 1:6). Tak, jedynym powodem naszego życia na Ziemi jest uwielbianie naszego Pana. Uwielbianie Boga musi teraz kierować całym naszym życiem, każdym naszym działaniem, każdym naszym zamiarem. Pewną oznaką dziecka Bożego jest to, że człowiek ma jedno pragnienie, jedno dążenie: aby przez niego „był uwielbiony Jezus Chrystus, czy to przez życie, czy przez śmierć” - jak mówi apostoł Paweł. (Fil. 1:20).

Jak ważne jest uwielbianie Boga możemy wnioskować, z tego, co Pan powiedział przez proroka Malachiasza. Uderzające jest, że słowa te zostały skierowane do kapłanów. Spójrzmy, co Pan mówi: „A teraz was, kapłani, dotyczy to postanowienie”, ale to oczywiście nie wyklucza wszystkich innych ludzi. „Jeśli nie usłuchacie i nie weźmiecie tego do serca, aby oddać chwałę mojemu imieniu, mówi Pan Zastępów, wtedy ześlę na was przekleństwo i będę przeklinać wasze błogosławieństwa. ” (Mal. 2:1-2). Na początku prorok mówi, że to postanowienie jest dla nich. Drodzy przyjaciele, nie znam w całej Biblii ważniejszego przykazania, niż to przykazanie dotyczące wychwalania Boga. „Tak więc czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego robicie, wszystko róbcie ku chwale Boga. ” (1Kor. 10:31). Oznacza to, że musimy czynić wszystko, „aby we wszystkim był uwielbiony Bóg przez Jezusa Chrystusa. Jego jest chwała i moc na wieki wieków. ” (1Ptr. 4:11). Tylko w ten sposób możemy podobać się Bogu.

Teraz drodzy przyjaciele, spójrzmy, jak praktycznie możemy uwielbić naszego Pana. Przecież nie wystarczy po prostu powiedzieć: „chwała Bogu”, czy „chwała Jezusowi”. Psalmista mówi: „Wtedy język mój będzie opowiadał sprawiedliwość Twoją, przez cały dzień głosił chwałę Twoją. ” (Ps. 35:28). Pamiętajmy, że Pan mieszka wśród chwały Swojego ludu, ale uwielbienie Boga ma dwojaki aspekt. „Kto mi ofiaruje chwałę, ten oddaje mi cześć. ” (Ps. 50:23). To jeden aspekt, gdy nasze usta wychwalają Boga. Ale jest też drugi aspekt, „temu, kto chodzi prostą drogą, ukażę Boże zbawienie. ” (Ps. 50:23). I to jest aspekt praktyczny. Jesteśmy powołani po to, aby wielbić naszego Boga zarówno słowem, jak i czynem. Dlatego pierwszym sposobem, w jaki możemy, i nie tylko możemy, ale musimy wielbić Boga, jest nasza wiara. Słowo Boże mówi: „Bez wiary nie można podobać się Bogu”, a podobać się Bogu, oznacza uwielbiać Go, przynosić Mu chwałę.

W Biblii Abraham jest co najmniej trzykrotnie nazywany przyjacielem Boga. Dlaczego nazwany jest przyjacielem Boga? Jakub mówi: „I uwierzył Abraham Bogu i poczytane mu to zostało ku usprawiedliwieniu, i nazwany został przyjacielem Boga. ” (Jak. 2:23). Pomyślmy tylko, jaki to zaszczyt być przyjacielem Boga. Abraham mógł się pochwalić nie tylko tym, że uważał się za przyjaciela Boga, ale że sam Bóg nazwał Abrahama swoim przyjacielem. Czyż to nie jest zdumiewające? A powodem było to, że Abraham uwierzył Bogu. I tą swoją wiarą on uwielbił Boga. Wiara zawsze przynosi chwałę Bogu. W Liście do Rzymian powiedziane jest nam, jak przyjaciel Boga, Abraham oddał chwałę Bogu. „I nie zachwiał się z powodu niewiary w obietnicę Boga, ale umocnił się wiarą i oddał chwałę Bogu. ” (Rzym. 4:20). Dzięki niezachwianej wierze oddał chwałę Bogu.

Dlaczego wiara oddaje chwałę Bogu? Wiara mówi nam, że Bóg jest praw, że Jego Słowo jest prawdą, że jest „tak” i „amen”. Abrahamowi powiedziano: „rozmnożę twoje potomstwo. ” (Ks.Rodz. 22:17). Lata mijają, ale obiecanego syna nie ma. W Liście do Rzymian powiedziane jest: „I nie zachwiał się w wierze, choć widział obumarłe ciało swoje, mając około stu lat, oraz obumarłe łono Sary. ” (Rzym. 4:19). To właśnie w tych beznadziejnych okolicznościach powiedziane jest, że Abraham „nie zwątpił z niedowiarstwa w obietnicę Bożą, lecz wzmocniony wiarą oddał chwałę Bogu. ”

W jednym tłumaczeniu angielskim, który opiera się na najstarszym tekście oryginału, powiedziane jest, że ​​Abraham rozważał, czy w tym wieku może mieć syna. A to oznacza, że Abraham patrzył faktom w oczy. Te fakty jasno i jednoznacznie świadczyły, że w takim wieku on nie może zostać ojcem. To przeczyło wszelkim prawom biologii. Co więcej, Sara, jego żona, była niewiele młodsza od Abrahama. Wyraźnie stwierdzono, że „łono Sary było obumarłe. ” A zatem, biorąc pod uwagę te fakty, to znaczy, myśląc o nich, on wiedział jasno i wyraźnie, że jest to niemożliwe, że on nie ma szans na posiadanie dziedzica. Ale pomimo tych faktów, on nie zachwiał się w Bożej obietnicy z powodu niewiary, lecz nadal wierzył - wierzył, że Bóg nie może kłamać, że Jego słowo na pewno się spełni. Nawet jeśli wszyscy mówią, że to niemożliwe, skoro Bóg powiedział mi, że da mi syna, to go będę miał. Taka wiara nie może nie przynieść chwały Bogu.

Spójrzmy, jak Bóg został uwielbiony przez wiarę trzech przyjaciół Daniela – Szadraka, Meszaka i Abdy-Nago. Apostoł Piotr w swoim Pierwszym Liście, rozdziale 1 mówi: „Weselcie się z tego, mimo że teraz na krótko, gdy trzeba, zasmuceni bywacie różnorodnymi doświadczeniami, ażeby wypróbowana wiara wasza okazała się cenniejsza niż znikome złoto, w ogniu wypróbowane, ku chwale i czci, i sławie, gdy się objawi Jezus Chrystus. ” (1Ptr. 1:6-7).

Drodzy przyjaciele, nasza wierność Chrystusowi, nasza wypróbowana wiara, zawsze przynosi chwałę, cześć i sławę naszemu Panu. Pamiętamy, jak trzej przyjaciele Daniela odmówili oddania pokłonu złotemu posągowi króla Nabuchodonozora. Wydano taki rozkaz: „Gdy więc teraz usłyszycie głos rogu, fletu, cytry, harfy, lutni, dud oraz wszelkiego rodzaju instrumentów muzycznych, bądźcie gotowi upaść i oddać pokłon posągowi, który ja wzniosłem; bo jeżeli nie oddacie pokłonu, będziecie natychmiast wrzuceni do wnętrza rozpalonego pieca ognistego. ” (Dan. 3:15). Taki był dekret królewski. Lecz na Szadraka, Meszaka i Abed-Nego, którzy odmówili oddania pokłonu złotemu posągowi, doniesiono królowi, a król w gniewie i złości nakazał przyprowadzić ich do siebie. Kiedy zostali przyprowadzeni przed króla, „Nebukadnesar odezwał się i rzekł do nich: Czy to prawda, Szadrachu, Meszachu i Abed-Nego, że nie czcicie mojego boga i nie oddajecie pokłonu złotemu posągowi, który wzniosłem? ” (Dan. 3:14). Cóż za wspaniałomyślny władca. Daje im kolejną szansę na ponowne przemyślenie sprawy, ale jeśli nie odpowiedzą pozytywnie na jego dobroć, to tym razem bez litości zostaną wrzuceni do rozpalonego pieca ognistego. Spójrzmy, jak oni odpowiedzieli: „My nie mamy potrzeby odpowiadać ci na to. ” (Dan. 3:16). Krótko mówiąc, nie potrzebujemy drugiej szansy, którą nam dajesz, bo „nasz Bóg, którego chwalimy, może nas wyrwać z pieca rozpalonego ogniem i z twojej ręki. ” (Dan. 3:17). Tak, nikt jeszcze nigdy nie odważył się odpowiedzieć temu władcy w ten sposób. W końcu cały ówczesny świat znajdował się pod rządami Nabuchodonozora. Człowiek, który ośmielał się tak mówić, był albo szalony, albo naprawdę pewny władzy, która jest nieporównywalna z władzą tego dyktatora. „Bóg nasz, któremu służymy, może nas wyratować, wyratuje nas z rozpalonego pieca ognistego i z twojej ręki, o królu. ” I co oni mówią dalej? „ A jeżeli nie, niech ci będzie wiadome, o królu, że twojego boga nie czcimy i złotemu posągowi, który wzniosłeś, pokłonu nie oddamy. ” (Dan. 3:18).

Zauważmy, że wiara, która wielbi Boga, nie stawia swoich warunków, ale całkowicie powierza swoje dzieło Bogu. Bóg jest w stanie wyratować nas z ognistego pieca. Nie mamy co do tego wątpliwości, mówią, ale nawet jeśli nie ocali nas z ognia, to i tak nie wyrzekniemy się naszego Boga. Wiemy, że wszystko, co On czyni, czyni dobrze. My jesteśmy w rękach Boga, nie twoich, o królu. Bóg zadecyduje o wyniku tej sprawy. On zostanie uwielbiony przez nasze wybawienie z ognia. Niech tak będzie, Jak On postanowi, a jeśli On pragnie być uwielbiony przez to, że spłoniemy, to niech będzie Jego wola, byleby tylko został uwielbiony. Taka wiara z pewnością przyniesie chwałę Bogu.

Ale spójrzmy, co dzieje się dalej. Trzech związanych mężów Bożych zostaje wrzuconych do rozpalonego pieca ognistego. „A piec był tak bardzo rozpalony, że płomień ognia strawił tych mężów, którzy wnosili Szadracha, Meszacha i Abed-Nega. ” Powiedzcie mi, kto mógł sobie wyobrazić, że Bóg zostanie uwielbiony przez taką próbę? A jednak został uwielbiony. Chwała Jemu.

Być może przyjacielu znalazłeś się w sytuacji, w której widzisz tylko porażkę. Mówisz, że w twoim przypadku Bóg nie może być uwielbiony. To mój przyjacielu szepcze Ci niewiara. Przypomnij Abrahama? On nie zachwiał się, mimo, że jego sytuacja była całkowicie beznadziejna. Bóg nagrodził wiarę Abrahama, a on Go uwielbił. Bóg chce być uwielbiony nawet w Twoich beznadziejnych okolicznościach. Powiedz stanowcze „nie” wszystkim podszeptom niewiary. Powiedz, jak powiedzieli trzej mężowie wiary: „Bóg może nas wyrwać z tego ognistego pieca”, ale nawet jeśli chce, żebyśmy w nim spłonęli, i tak nie będziemy czcić twojego bożka.

Jednak Bogu spodobało się uwielbić Swoje imię poprzez widzialny cud. Król Nabuchodonozor ujrzał chwałę Boga. Ujrzał coś niesamowitego. Najpierw ujrzał tych trzech mężczyzn swobodnie chodzących w środku ognia. Spłonęły tylko liny, którymi byli związani, a ogień nawet ich nie dotknął. Ale co jeszcze zaskoczyło króla? Nie mogąc uwierzyć własnym oczom, musiał zapytać swoich doradców: „Czy nie trzech związanych mężów wrzuciliśmy do ognia? ” (Dan. 3:24). A oni odpowiedzieli królowi: Prawda, królu. „A on odpowiedział: Oto widzę czterech mężów rozwiązanych, przechadzających się pośród ognia, i nie odnoszą żadnej szkody, a wygląd czwartej osoby jest podobny do Syna Bożego. ” (Dan. 3:25). Tak, on widział czwartą osobę, jako Syna Bożego.

O przyjacielu raduj się z tego, choć teraz na krótko, jeśli trzeba, zasmucony jesteś z powodu rozmaitych prób, „aby doświadczenie twojej wiary, o wiele cenniejszej od zniszczalnego złota, które jednak próbuje się w ogniu, okazało się ku chwale, czci i sławie przy objawieniu Jezusa Chrystusa. ” (1Ptr. 1:7). Twoja próba przyjacielu może teraz służyć chwale, czci i sławie Jezusa Chrystusa. I teraz w czasie tej próby, jeśli oddasz chwałę i cześć Bogu, to otaczający Cię ludzie ujrzą tego czwartego człowieka. Zobaczą Go tak, jak król i jego dostojnicy widzieli Syna Bożego. I oddadzą Bogu chwałę.

Jak Ty, mój przyjacielu, postrzegasz swoje próby? Jeśli z dziękczynieniem, to Bóg z pewnością będzie uwielbiony. Gdy Nabuchodonozor ujrzał ten widok, powiedziano, że podszedł do otworu pieca i rzekł: „Szadrachu, Meszachu i Abed-Nego, słudzy Boga Najwyższego. ” (Dan. 3:26). Tak, on nie tylko uznaje prawdziwego Boga, ale także uważa za Najwyższego, a także przyznaje, że Szadrach, Meszach i Abed-Nego są sługami Boga. „Wyjdźcie i przyjdźcie tutaj!” - mówi do młodzieńców. Wszyscy satrapowie, namiestnicy, urzędnicy i doradcy króla zebrali się, aby złożyć świadectwo o tym, co uczynił Bóg. Oni „widzieli, że ogień nie ogarnął ciał tych mężów i włos ich głowy nie był spalony, a ich odzienia nie były zniszczone ani też swąd ognia ich nie przeniknął. ” I przemówił Nabuchodonozor. Spójrzmy na świadectwo tego pogańskiego króla. Co on mówi: „Błogosławiony niech będzie Bóg Szadracha, Meszacha i Abed-Nega. ” Oto Nabuchodonozor błogosławi Boga Najwyższego.

Co to znaczy? On przyznaje, że Bóg jest Wszechmogący, jest potężny i może wszystko. Nie ma innego Boga oprócz Niego. On wybawił Swoje sługi, którzy Mu zaufali i złamali królewski rozkaz, przez co sami wydali się na pastwę ognia, aby nie służyć i nie czcić innego Boga oprócz swojego Boga. W ten sposób oni uwielbili Boga. Oto król Nabuchodonozor wielbi Boga, oddaje Mu cześć i uznaje Go za jedynego Boga, który może zbawić. A wszystko to stało się dzięki wierze trzech młodzieńców, którzy zaufali Bogu, nawet gdy wszystko inne sugerowało, że jedynym wyjściem jest kompromis i oddanie czci bożkowi.

Mój drogi bracie i siostro, Bóg pragnie być uwielbiony w Twoich próbach poprzez Twoją wiarę. Mówi do Ciebie tak, jak kiedyś do Marii i Marty, gdy ich brat Łazarz śmiertelnie zachorował: „Ta choroba nie jest na śmierć, lecz na chwałę Bożą, aby Syn Boży był przez nią uwielbiony. ” (Jana 11:4). Ale czy Bóg może być uwielbiony przez chorobę? Może być uwielbiony przez każdą próbę, przez każdą trudność, dla Boga nie ma nic niemożliwego. Ale aby On został uwielbiony, potrzebuje Twojej wiary. Przypomnijmy, co Chrystus powiedział Marcie, gdy Łazarz umarł i leżał w grobie przez cztery dni. Sytuacja była całkowicie beznadziejna, a jednak Chrystus powiedział: „Czyż ci nie powiedziałem, że, jeśli uwierzysz, oglądać będziesz chwałę Bożą? ” (Jana 11:40). Wiara, która wielbi Boga, nie kieruje się tym, co widzialne, lecz tym, co Bóg obiecał. Przecież powiedział, że „ta choroba nie jest na śmierć”, a jednak Łazarz umarł. Jak to rozumieć? Najprościej rzecz ujmując, końcowym rezultatem tej choroby nie była śmierć, lecz chwała Boża. Tak, Łazarz umarł, cóż więc powinna powiedzieć wiara w tych sprzecznych okolicznościach? Nie, to nie jest koniec; śmierć Łazarza nie może uwielbić Boga. Przecież sam Chrystus powiedział, że przez tę chorobę Bóg zostanie uwielbiony. Wiara mocno trzyma się obietnicy, nie uznaje śmierci, uznaje Tego, który powiedział: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we mnie wierzy, choćby i umarł, będzie żył. ” (Jana 11:25).

Mój przyjacielu, ten cudowny Bóg pragnie, abyś Go uwielbił przez swoje próby i doświadczenia. Ty możesz to uczynić przez wiarę, teraz, w tej właśnie sytuacji, w której się teraz znajdujesz i Bóg będzie uwielbiony. Nie mów, że Twoje okoliczności są wyjątkowe, Bóg nie uznaje wyjątków. Czy jest coś niemożliwego u Boga? Musisz po prostu wierzyć. Uwierz, a ujrzysz chwałę Bożą, a przy tym Twoja wiara sprawi, że inni będą wychwalać Boga.

A jeśli przyjacielu jeszcze nie jesteś zbawiony i nie znasz Boga, to po prostu musisz przyjść do Niego z wiarą i uwierzyć. Wtedy zostaniesz zbawiony i uwielbisz swojego Boga. Amen.